Opgetild

Net toen ik mijn substack van vrijdag - hierin vroeg ik me hardop af of er een verhaal te vertellen is over een wandelingetje naar de supermarkt - klaar had, kreeg ik een appje van mijn vriend Chris Bergström. Of ik tijd had om te lunchen. Dat had ik, en dus spraken we af bij restaurant Badhuis, 500 meter bij mij vandaan, direct naast de supermarkt.

Op de heenreis gebeurde er weinig wat het vermelden waard was. Ik liep langs Achter de Koekoek (leuk café), passeerde even later Fraai (leuke zaak) en daarna Sumventure Flightbar (leuke cocktailbar). Dan heb je de Willem van Noortstraat in Utrecht wel zo’n beetje samengevat. Alles is er leuk, zoals je leest. Wat ongelofelijk saai.

Ik liep naar binnen bij Badhuis en zag Chris in een lege zaak zitten. Leeg omdat ze nog niet open waren. Toch mochten we al gaan zitten. Iets wat ik extra waardeerde vanwege een week of drie geleden. Toen stapte ik om 16.56 uur binnen bij Spaghetteria in Utrecht, een pastazaak met een klok. Ik vroeg, zonder mijn stem te hoeven verheffen omdat er geen gast te bekennen was, of ze plek voor me hadden. Over vier minuten, zei de meneer in het wit. En of ik die vier minuten buiten wilde wachten. Waarom? Maar om de sfeer hoog te houden en een discussie uit de weg te gaan, deed ik gedwee wat er van me gevraagd werd: ik ging naar buiten om na vier minuten opnieuw mijn entree te maken. Alsof ik een generale repetitie had gehad en mijn opwachting maakte voor de premiere. Zo stond ik buiten. Terwijl het regende. Maar enfin. Bij Badhuis werken ze anders.

Ik bestelde een kopje thee. Chris een biertje. Dat had ook andersom gekund, maar ik moest mijn krachten sparen voor een weekend weg naar de Veluwe. Daarover later misschien meer. We hadden kip besteld en zaten samen wat te praten over Hagelslag, onze nieuwe dagelijkse podcast. We namen de week door die was geweest en keken vooruit naar wat er komen zou gaan. Daarna rekende Chris af en liepen we, pepermunt in de mond, naar buiten. We wandelden samen tot Achter de Koekoek. Daar namen we afscheid en stapte Chris op zijn elektrische fiets. Goed weekend, toedeloe.

Nog geen tien stappen verder hield een vrolijke man met veel grijze stoppels me staande. Of ik hem wilde helpen met een klusje. Ja, zei ik, zonder eerst te vragen wat er van we werd verwacht. Of ik zijn wasmachine naar buiten wilde tillen. Die zijn zwaar, dacht ik, zonder te vragen van welke verdieping dat ding moest komen. Ik liep met hem mee zijn huis binnen en ik had geluk: de wasmachine stond op de begane grond. We gingen samen door de knieën en hij telde af. Niet vanaf drie, maar vanaf vijf, wat het geheel een ceremonieel karakter gaf. Ik hoopte heel even dat de wasmachine spontaan zou opstijgen bij nul, maar helaas, ik moest aan het werk.

Met gekreun, gesteun en veel heen-en-weer-gevraag of t allemaal gaat aan de andere zijde, liepen we voetje voor voetje naar buiten. Daar lieten we de wasmachine zachtjes landen op de stoep. En nu? Het ding moest in zijn bus worden getild, maar de bus was er nog niet. Hij ging ‘m ophalen. Of ik even wilden wachten. Ja, zei ik, zonder te vragen hoe lang dat zou duren. Een kleine vijf minuten, zo bleek. Een kleine vijf minuten was ik de bewaker van zijn wasmachine op straat. Zo stond ik buiten. Het was droog. Toen de bus op de weg geparkeerd stond en wij wat fietsen verplaatst hadden om een looproute te creëren, tilden we de machine samen in de achterbak.

De wasmachine in kwestie

Mijn jas zat onder het stof en er waren druppels water in mijn gezicht gekomen uit een van de grijze wasmachine-slangen. Ik zwaaide de vrolijke man, die inmiddels nog vrolijker leek, uit en liep naar huis. Terwijl ik het stof van mijn jas klopte en me een heel goed mens voelde door een willekeurige man geholpen te hebben met een kutklusje, dacht ik: het gebeurt niet vaak dat er iets gebeurt tijdens een wandeling over de Willem van Noortstraat, dit gaat op substack.